Eerst Wim

De tijd vliegt. Het is inmiddels al weer vijf jaar geleden dat ik mijn column schreef over Wim en Riet.

Rond de kerst

Zij kwamen op een ijskoude en natte decemberdag, rond de kerst, op een eerste vrijblijvend gesprek hun verhaal doen. Wim was een hardwerkende al wat oudere ondernemer en had de week daarvoor een tragische mededeling gekregen van zijn arts. Hij zou vanwege zijn ziekte terstond kunnen overlijden en in het gunstigste geval had hij nog een paar maanden te leven. Wim was bezorgd. Niet om zichzelf, maar of alles na zijn overlijden wel goed geregeld was voor zijn vrouw Riet. Samen hadden ze een goed leven gehad en hij wilde absoluut niet dat Riet zich na zijn overlijden zorgen zou moeten maken over het bedrijf en de financiën. Het was voor mij even slikken, maar vond het bijzonder dat Wim nog zin had om zijn zaken goed te regelen. Hij voelde zich namelijk al erg beroerd. Toch zat hij niet bij de pakken neer.

Aanpakken

En dat er nog veel geregeld moest worden heb ik, na bestudering van hun situatie, snel duidelijk kunnen maken. Onder andere een beperking en 10 jarig-uitstel van de belastingafrekening voor het bedrijf en de betere vastlegging van eerder slecht overeengekomen afspraken over zijn eigendommen. Maar ook is door mij gekeken naar het testament en de gevolgen voor de erfbelasting. Daarnaast heb ik zijn pensioen en lijfrenteverzekeringen aangepast. Ik heb verder geadviseerd een levenstestament op te stellen. Alles is gelukkig nog op tijd goed geregeld. Hij liet me in het allerlaatste gesprek foto’s zien van de vele vakanties die hij samen met zijn vrouw en vrienden in Frankrijk had doorgebracht. Tot slot vroeg hij me of het zo allemaal goed geregeld was. Ik gaf Wim een groot compliment. Wim pinkte een dikke traan weg en sloeg zijn arm om Riet.

Nu Riet

Inmiddels zijn we al weer vijf jaar verder. Riet had na het overlijden van Wim een financieel onbezorgd leven. Ze genoot er nog volop van samen met haar kinderen en kreeg na enige tijd zelfs weer een nieuwe relatie. Ze bleven ieder zelfstandig wonen maar deden samen nog veel leuke dingen.

Maar ook zij belde mij deze zomer op dat zij een slopende, ongeneeslijke ziekte had. Ook Riet zat, wonderwel, niet bij de pakken neer. Ze wilde van alles nog zelf regelen. Ik kon haar gerust stellen. Bij het overlijden van Wim was alles al goed geregeld. Zij hoefde zich, ook zelfs nú, nergens zorgen over te maken. Toch had ze nog wel één wens. Of ik wilde uitzoeken of een van haar kinderen (die een woning huurde) na het overlijden haar woning kon overnemen. Maar het moest ten opzichte van haar andere kinderen niet leiden tot ongelijke behandeling. Het was even lastig maar ook dat lijkt nog te gaan lukken!

Het is een verdrietig verhaal maar toch mooi dat ik samen met Wim en Riet hun laatste wensen nog heb kunnen vervullen.

Bent u geïnteresseerd en wilt u hier meer over weten?

Bel of mail mij gerust en stel uw vraag.

Bel 0252 417 450 Mail js@kromhoutlisse.nl Meer colums lezen? Klik hier…